Devekuşu Kabare Tiyatrosu
"1967’de Zeki Alasya ve Metin Akpınar bana gelip, bir piyes istediler. Ben bu yetenekli gençleri Ulvi Uraz Tiyatrosundan tanıyordum. Herkes gibi normal tiyatro yaparlarsa, besinci sırada yer alacaklarını söyledim. ‘Gelin sizle bir kabare tiyatrosu kuralım’ dedim. Elimde de “Vatan Kurtaran Saban” adlı piyesim vardı.... Sonra da Ahmet Gülhan katıldı. Kabareye çok yatkın bir rejisör olarak Çetin İpekkaya’yı bulduk... “Bu öyle bir tiyatrodur ki, sigara içebilirsiniz,içki içebilirsiniz, ayak ayak üstüne atabilirsiniz, masada oturacaksınız. Sanki şakacı bir komşunuza gitmiş gibi, bize geleceksiniz, biz size günün olaylarının eleştirisini güldürü cilası içinde sunacağız” dedim. İlk başta hiç rağbet olmadı. 120 kişilik salonun beş-altı masası doluydu. Yani 20 kişi kadar. Bu durum, genç arkadaşlarımı ümitsizliğe götürdü. Ama dördüncü haftadan sonra bir tuttu ki, benim de tahminlerimi aştı. Ankara ve İzmir’de olay yarattık... Daha sonra, mizah yazarlarımızı da Kabareye çekmek için karma program yaptım. Aziz Nesin, Adnan Veli, Bedri Rahmi, Cahit Atay gibi... Kabare besteciliği de ayrı bir türdü. İlkini Arif Erkin yaptı. Sonra, onu Selmi Andak, Rupen, Altan İrtel adlı arkadaşlarımız izledi. Sonra çeşitli oyunlar sunduk. Dinamiktik. Halkı sıcak sudan soğuk suya geçiriyorduk. Devekuşu’nun tutunmasında, benim tecrübem ve bilgim kadar Zeki ile Metin’in de sempatikliklerinin rolü büyüktü."
(Haldun Taner, “Kendi Dilinden Beş Haldun Taner”, Milliyet Gazetesi, 26 Mart 1984, s.5.)http://www.journals.istanbul.edu.tr/iutiyatro/article/view/1023016178/1023015349
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder