Arjantinli yazar Ernesto Sábato'nun 1948’de yayımlanan ilk romanı Tünel, Martin Casariego’nun kitabın öndeyişinde de belirtildiği üzere dilin sarsıcı, kuru, kesin şekilde kullanıldığı, varoluşçuluktan etkilenilmiş bir metin. Aşk, takıntı, kıskançlık ve ölüm temalarını işleyen romanda yazarın “patlamak üzere olan bir yanardağ”ı tanımladığını görüyoruz.
1.
Cennet’te bir gün, Buda nilüfer havuzunun kenarında boş boş dolaşıyordu. Suyun üzerinde yüzen nilüferlerin her biri mücevher gibi parlıyor, altın renkli stamenleriyle ışıldıyor ve tarif edilemez bir tatlılıkta kokuyordu. Su durmaksızın havuzun kenarına çarpıyordu. Cennet’te şafak daha yeni söküyordu.
Tang Hanedanlığı hükümdarı, hem devlet adamı hem de bir askeri lider olarak elde ettiği başarılarla ulusal bir kahramandı.
Gölgeye Övgü, insanı alışılmış aydınlıklardan gizemli karanlıklara götürüyor. Bunu yaparken aydınlığın ve ışığın karşısına loşluğu, gölgeleri ve saçakları koyuyor. Japon anlayışında aydınlığın ve objeleri çok net görmenin güzelliğin büyüsünü bozduğunu anlıyoruz. Gölgenin yarattığı ışık oyunları sayesinde mekanların daha güzel göründüğünü söylüyor yazar. Doğu toplumlarının karanlığı daha çok sevmesinin nedenini açıklıyor; Batı'dan farklı olarak Doğu'nun elindekiyle yetinmesi ve elinde olanın içindeki güzelliği bulması.
 |
| “Dostluk” Pablo Picasso |
Bir süredir “gerçek” kötü gün dostluğu ne demektir, çok daha iyi anlıyorum.
Eskiden beri hep iyi gün dostluğunu savunurum, bilen bilir. Bana göre iyi gün dostları mutluluklarında ve başarılarında yanında olan, bu hâli sana yakıştıran ve kutlayan insanlardır. Kıskanç olmazlar. Yüceltilmeni isterler. Ufacık atılımını bile görmezden gelmezler. Takdire şayan bir hâl.